به نام زيباي نوراني ات

مَثَلُهُمْ كَمَثَلِ الَّذِي اسْتَوْقَدَ نَارًا فَلَمَّا أَضَاءَتْ مَا حَوْلَهُ

ذَهَبَ اللَّهُ بِنُورِهِمْ وَتَرَكَهُمْ فِي ظُلُمَاتٍ لَايُبْصِرُونَ. سوره مباركه بقره. آيه ١٧.

ترجمه: مَثَل ایشان مانند کسی است که آتشی بیفروزد، و همین که روشن کند پیرامون او را،

خدا روشنی آنان را ببرد و رها کند ایشان را درتاریکییی که هیچ نبینند.

.

.

از اول آيه دلم ماند پيشِ عبارتِ "اَضاءَت حَوْلَهُ"!

يك جور خفت و خواري ريخت توي وجودم!

از تمام آن باورهايي كه فقط تا يك متري ام را بيشتر روشن نكردند!

از خودم كه نور را از "نور" نخواستم از "نار" خواستم.

و چه جهانِ كوچك ِ كم سويي دارم!

.

.

پ.ن: اينجا،اين شب ها اگر توفيق بود گاهي از قرآن خواهيد خواند.

پ.ن: اولين سَحَر، روشناي وجودتان. مبارك تان. نوش تان

پ.ن: كپي مطالب با ذكر منبع به نيت انتشار نور بلامانع است.